Recensies

Recensie: De IJzerraaf van Julie Kagawa is nostalgie die nergens de diepte in gaat

In 2018 werd het al aangekondigd: Julie Kagawa ging een nieuwe serie schrijven binnen de wereld waarmee ze doorbrak als auteur, namelijk in de wereld van “The Iron Fey”. Afgelopen maart was het dan eindelijk zo ver, het eerste boek uit deze nieuwe serie “evenfall” lag in de winkels. In de IJzerraaf volgen we Puck die achter iets aan moet in Nimmernimmer, maar hij weet niet wat dat iets is. Ik ging terug naar deze wereld en las dit boek met de bij velen zo geliefde personages.

Recensie: De IJzerraaf van Julie Kagawa is nostalgie die nergens de diepte in gaatDe IJzerraaf by Julie Kagawa
Series: The Iron Fey: Evenfall #1
Published by HarperCollins Young Adult on 3 maart 2021
Genres: Young Adult, Fantasy
ISBN: 9789402707342
Format: Paperback
Pages: 368
Translator: Karin de Haas
Koop bij Libris
Goodreads
three-stars

Robin Goodfellow. Puck. Gehate en geliefde schelm, grappenmaker, raaf… en de rechterhand en nar van koning Oberon uit Een Midzomernachtdroom. Er doen de wildste verhalen over hem de ronde, maar in De IJzerraaf vertelt hij eindelijk zijn eigen verhaal.

Er is iets gaande in Nimmernimmer. Puck hoort de geruchten voor het eerst op de goblinmarkt, waar een oude vriend zijn hulp inroept. Wanneer hij erachter komt wat er door de onverschilligheid van de mensen ten opzichte van de natuur is wakker gemaakt, weet hij dat hij onmiddellijk in actie moet komen. Samen met oude en nieuwe vrienden neemt hij het op tegen een vijand die zo machtig is, dat die al het leven in de sterfelijke én onsterfelijke wereld bedreigt…

In 2019 las ik dan eindelijk “The Iron Fey” serie omdat we op Hebban een readalong organiseerden en ik ga het gewoon eerlijk toegeven. Ik vond deze serie geen hoogvlieger. Ik had net wat andere boeken van Julie Kagawa gelezen en die konden mij meer bekoren. Nu was dit ook haar allereerste serie, maar ik merkte dat ik eigenlijk een beetje te laat was om deze boeken echt leuk te vinden. Ook Puck was niet mijn favoriete personage. Omdat ik nou eenmaal een sucker ben voor de boeken van Kagawa, pakte ik De IJzerraaf op. Het vooruitzicht dat we een diepere laag in de lolbroek zouden tegenkomen sprak mij ook wel aan. Want dat is precies waar ik me aan ergerde bij Puck, hij was altijd de eeuwige lolbroek. Mijn verwachtingen zijn deels waargemaakt. Ik ben nog steeds geen Puck fan, dat wist ik van te voren. Ik had op meer diepgang gehoopt en eigenlijk ook wel verwacht, want dat heeft de auteur zeker bewezen met haar “Schaduw van de vos” trilogie. Helaas bleef deze diepgang uit.

De schrijfstijl is weer als vanouds zoals we dat van deze auteur gewend zijn. Het verhaal leest vlot en de zinnen zijn niet moeilijk. Dit maakt deze boeken zeer geschikt voor een beginnende young adult lezer. Ik heb het vermoeden dat de boeken in deze wereld juist voor deze doelgroep zijn geschreven en dat een serie als “Schaduw van de vos” meer voor de oudere lezers is geschreven. Dat “The Iron Fey” wellicht voor de jongere lezers bedoeld is, is ook weer te merken in De IJzerraaf. De schrijfstijl uit de eerdere series zet zich in dit boek voort. Hierdoor voelt alles wel heel makkelijk aan, veel te makkelijk naar mijn smaak.

Ook de plot was, net als de schrijfstijl, erg eenvoudig. Er is iets gaande in NimmerNimmer en Puck besluit er achteraan te gaan. Dit doet hij met hulp van nieuwe personages, maar ook van oude bekenden. Wat dat betreft is De IJzerraaf pure nostalgie. Ik miste wel wat spanning en sensatie in de plot, het ging de personages allemaal zeer makkelijk af. Er was weinig ruimte voor dialoog, maar ook voor de innerlijke monoloog. Dat laatste was er wel, maar werd nogal repetitief. Puck bleef zichzelf herhalen. Als je van pijlsnelle actie houdt is dit boek een absolute aanrader, want het zit er vol mee. De ene gebeurtenis volgt direct op de andere en de personages zijn in een constante staat van paraatheid. Ondanks deze actie werd het verhaal in zijn geheel nergens echt spannend. Als je de eerdere boeken binnen de wereld van “The Iron Fey” hebt gelezen weet je wellicht al waarom en waar ik op doel. Dit gemis van spanning maakte dat het boek zich soms voort leek te slepen. Dit zorgde ervoor dat ik niet veel zin meer had om verder te lezen. Aan het eind zit wel een kleine cliffhanger, maar deze weet mij niet te overtuigen om rijkhalzend uit te kijken naar het vervolg.

Zoals eerder gezegd zien we oude bekenden terug en leren we nieuwe personages kennen. De oude bekenden uit De IJzerraaf hebben zich gedurende de in totaal acht boeken binnen deze wereld niet tot nauwelijks ontwikkeld. Het lijkt of ze niet zijn gegroeid in hun karakter, iets waar ik zelf steeds meer behoefte aan heb in mijn boeken. De meeste personages gaan ook al eeuwen mee, dus die lijken wel uitgegroeid. Ik vond de twee nieuwe personages, Nyx en Kolenvreter, niet echt iets toevoegen. Vooral Kolenvreter was er voor mijn gevoel in geschreven om ook één van de IJzerpaarden vertegenwoordigd te hebben in dit verhaal. Nyx voegde wel iets meer toe, maar ook niet veel. Zij moordde er vooral lekker op los. Hoofdpersonage Puck leek zich eveneens weinig te ontwikkelen. Het kleine beetje ontwikkeling dat hij had doorgemaakt zat aan het einde en was heel abrupt. Het was er opeens en het was ook zo weer voorbij. Er was niet echt een opmaat naar deze ontwikkeling toe.

De IJzerraaf is vooral leuk als je fan bent van de boeken binnen de wereld van “The Iron Fey”. Doordat we oude bekenden terugzien voelt dit voor veel lezers aan als nostalgie. Ik heb dit boek met wat minder plezier gelezen. Puck is niet mijn favoriete personage. Dit wist ik van tevoren en heb ik niet mee laten wegen in mijn eindoordeel. Ik heb het vermoeden dat deze series vooral zijn geschreven met de jongere YA lezers als doelgroep en daarin is De IJzerraaf zeker geslaagd. Het leest makkelijk en de actie is pijlsnel. Voor de ervaren (en misschien ook wat oudere) YA lezer is dit boek te vlak. Er is nergens echt diepgang te vinden, de personages laten nauwelijks karakterontwikkeling zien en de plot is niet spannend te noemen. Deze dingen had ik wel verwacht, want Julie Kagawa kan zeker diepgang aan haar boeken toevoegen. Ik hoopte dat dat na al die jaren ook het geval zou zijn bij dit boek. Ik heb me helaas niet echt kunnen vermaken en De IJzerraaf krijgt van mij dan ook nipt 3 sterren.

Een gedachte over “Recensie: De IJzerraaf van Julie Kagawa is nostalgie die nergens de diepte in gaat”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.