Recensies

Ik zie, ik zie… van Ellie Marney

Ik zie, ik zie… van Ellie Marney is een boek waar weinig promotie omheen zat. Ik had nog nooit van deze nieuwe YA thriller gehoord tot er een Hebban Buzz mee kwam. In thuisland Australië is Ellie Marney waanzinnig populair, maar in Nederland kenden we haar nog niet. Daar werd het nu wel tijd voor, want Ik zie, ik zie… is haar eerste boek dat naar het Nederlands is vertaald. Het is uitgegeven bij De Fontein Jeugd en vertaald door Sandra van de Ven. Weet deze spannende YA thriller mij te intrigeren?

Ik zie, ik zie… van Ellie MarneyIk zie, ik zie... by Ellie Marney
Published by De Fontein on 1 juni 2021
Genres: Thriller, Young Adult
ISBN: 9789026153709
Format: Paperback
Pages: 416
Translator: Sandra van der Ven
Goodreads
three-stars

1982. De 18-jarige Emma en Travis worden door de FBI benaderd om minderjarige seriemoordenaars in de gevangenis te interviewen. Omdat Emma en Travis zelf ook jong zijn, hoopt de FBI dat zij nieuwe informatie loskrijgen. Bovendien is Emma de enige overlevende van een seriemoordenaar. Misschien ontdekt zij dingen die anderen niet opvallen?
Dan worden ze opgeschrikt door een nieuwe zaak: iemand heeft het op tieners gemunt. De klok tikt en de enige die hen verder kan helpen is de beruchte seriemoordenaar Simon Gutmunsson. Deze 19-jarige meestermanipulator heeft zijn oog op Emma laten vallen. Welk spel speelt hij met haar? En wat weet Simon over de dader?

Het verhaal van Ik zie, ik zie… speelt zich af in 1982. Tieners Emma Lewis en Travis Bell worden benaderd door FBI-agent Ed Cooper om mee te helpen in een onderzoek. Ze moeten jonge seriemoordenaars interviewen om informatie bij hen los te krijgen om een huidige reeks moorden in Pensylvania te stoppen. Emma en Travis gaan – hetzij aarzelend – akkoord en bevinden zich op levensgevaarlijk terrein. Eén van deze seriemoordenaars is zo levensgevaarlijk dat hij een aparte behandeling krijgt in de gevangenis. En laat nou net deze seriemoordenaar, Simon Guttmunson, het op Emma hebben voorzien. Kunnen Emma en Travis informatie uit hem los krijgen zonder zelf het slachtoffer te worden?

Door de flaptekst waren mijn verwachtingen vrij hoog. Seriemoordenaars zien we nooit in YA thrillers, dus deze insteek is origineel. Het verhaal klinkt heel spannend en omdat seriemoordenaars niet in YA voorkomen, waren dit ingrediënten om met hoge verwachtingen te beginnen met lezen. De beloofde spanning is voor iemand zoals ik die vroeger bijna alleen maar thrillers las een belangrijk element. Helaas werden mijn verwachtingen niet waargemaakt. Ik vond het voor een thriller allemaal net te plat.

Ik zie, ik zie… speelt zich af in 1982. In eerste instantie heb je dit niet helemaal door, tot het een keer wordt benoemd. Tijdens het lezen is het heel makkelijk om dit gegeven te vergeten. Wel wordt je hieraan herinnert door zaken als een telefooncel en dat alle verslagen met pen en papier worden geschreven. Aan de manier waarop de personages met elkaar omgaan merk je dit niet. De schrijfstijl geeft hier ook niets over weg. Deze schrijfstijl is vlot leesbaar en doet niet onder voor een thriller voor volwassenen.

Het verhaal daarentegen doet dat wel. De opbouw is wat traag en in eerste instantie lijkt het zich allemaal wat voort te slepen. Stukje bij beetje geeft Marney meer details prijs waardoor je verwacht dat het verhaal op een gegeven moment tot een climax komt. Deze climax blijft echter uit. De spanning komt pas op bijna driekwart van het boek op gang en naar mijn idee wordt alles dat spannend zou moeten zijn ook snel weer afgeraffeld. Dit is zonde, zeker voor een fervent thrillerlezer. Voor de jongere lezer is Ik zie, ik zie… spannend genoeg, misschien soms net iets te spannend.

Het enige personage dat later voor spanning in het verhaal zorgt is de beul. De beul wordt al vrij snel prijs gegeven door een hoofdstuk dat ergens in het begin van het boek zit. Dat hoofdstuk hoort daar eigenlijk niet, waardoor je al snel zult vermoeden dat er iets mee aan de hand is. De ontmaskering van de beul is daarom ook geen verrassing meer. De andere personages zijn wel goed uitgewerkt, maar ik voelde geen klik met hen. Het verhaal wordt voor het grootste deel verteld vanuit Emma, waardoor Travis en Cooper een beetje naar de achtergrond worden gedrukt. Je komt wel het een en ander over hen te weten en dat is precies genoeg voor het verhaal. Simon Guttmunson is niet een seriemoordenaar zoals je van een levensgevaarlijke psychopaat zou verwachten. Hij wordt een beetje te braaf neergezet, als een bad boy. Dit past wel bij YA, maar niet bij een thriller. Kortom, de personages zijn oké, maar steken er niet met kop en schouders bovenuit. Ze hebben allemaal iets meegemaakt en dat mist hier een beetje, hier had meer mee gedaan kunnen worden om meer spanning te creëren.

Ik zie, ik zie… van Ellie Marney is een thriller die spannend genoeg is voor de young adult lezer. Voor sommigen is het misschien zelfs nog net iets te spannend. De doorgewinterde thrillerlezer kan hier minder van genieten, alles is net te plat om in het verhaal gezogen te worden. De schrijfstijl is toegankelijk en doet niet onder voor bekende namen als Jussi Adler-Olsen en M.J. Arlidge. De plot daarentegen is te plat en te makkelijk. De spanning komt pas vrij laat op gang waardoor het boek voor het grootste deel van de tijd makkelijk aan de kant gelegd kan worden. De personages zijn prima uitgewerkt, maar ze zijn niet bijzonder. Ik zie, ik zie… is een goede YA thriller, maar als je veel thrillers leest is dit boek niet spannend genoeg.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.